पहिलं प्रेम म्हणजे
पहाटेच्या धूसर दवात अलगद उमललेलं स्वप्न…
ज्याला स्पर्श नसतो,
पण जाणिवा मात्र आयुष्यभर हात धरून चालतात…
चंद्र आणि सूर्य जसे
एका आकाशात राहूनही
कधीच समोरासमोर येत नाहीत,
तसंच काही प्रेम असतं —
न भेटणारं…
पण न तुटणारं…
त्यांच्या वेळा कधी जुळत नाहीत,
एक उगवत असतो
तेव्हा दुसरा मावळत असतो…
तरीही दोघेही
एकमेकांच्या अस्तित्वावरच तर जगत असतात.
तुझं आणि माझंही
कदाचित तसंच काहीसं होतं…
तू माझ्या दिवसांचा सूर्य,
आणि मी तुझ्या रात्रींचा चंद्र…
एकमेकांच्या वाटेला न आलेलो,
पण एकमेकांशिवाय अपूर्ण…
लोक म्हणतात —
*न भेटणारं प्रेम अपूर्ण असतं*…
पण त्यांना कुठे कळतं,
काही प्रेमांना
पूर्ण होण्यासाठी
एकत्र येणं गरजेचं नसतंच…
कधी कधी
प्रेमाचा अंकुर
फुल होण्याआधीच
मनात कायमचा जपला जातो…
आणि मग
त्या न उमललेल्या फुलाचाच सुगंध
संपूर्ण आयुष्यभर सोबत राहतो…
वेळ, काळ, अंतर…
या सगळ्या मर्यादा
फक्त शरीरांना थांबवू शकतात,
मनांना नाही…
कारण खरं पहिलं प्रेम
कधी संपत नाही
ते फक्त
चंद्रासारखं शांत होत जातं…
आणि सूर्याप्रमाणे
दररोज नव्याने उगवत राहतं
No comments:
Post a Comment