सुर्यास्त

सुर्यास्त पाहताना मनात अनेकदा भावनिक आणि काव्यात्मक विचार येतो. जेव्हा सूर्य हळूहळू क्षितिजाआड जाऊ लागतो, तेव्हा आकाश रंगांची उधळण करत जणू एका शांत आणि सुंदर प्रवासाला निघाल्यासारखा भास होतो. आपण ज्याला 'लेट गो' किंवा सोडून जाणं म्हणतो, निसर्गाच्या या सुंदर रूपात ते इतकं मोहक आणि शांत वाटतं.

पण सूर्य आणि धरतीचं नातं खूप वेगळं आहे. सूर्य जरी संध्याकाळी क्षितिजाआड जात असला, तरी तो धरतीला खरंच कायमचा सोडून जात नसतो. तो फक्त काही तासांसाठी दुरावतो आणि दुसऱ्याच दिवशी सकाळी नव्या तेजासह, नवीन उत्साहात पुन्हा त्याच धरतीच्या कुशीत परत येतो. त्यांचं हे दररोजचं जाणं आणि येणं म्हणजे विरह नसून एका शाश्वत प्रेमाचं आणि चक्राचं प्रतीक आहे.

कोणाला सोडणं खरंच कठीण असतं का? होय, माणसाच्या आयुष्यात कोणाला तरी किंवा कशाला तरी सोडणं खरोखरच खूप कठीण असतं. कारण माणसाच्या भावना आठवणींशी, प्रेमाशी आणि सवयींशी जोडलेल्या असतात. निसर्गासारखं आपल्या आयुष्यात सगळ्याच गोष्टींचं 'पुन्हा येणं' निश्चित नसतं. म्हणूनच जेव्हा आपण आपल्या जवळच्या व्यक्तीला किंवा एखाद्या प्रिय गोष्टीला निरोप देतो, तेव्हा तो क्षण मनाला सुन्न करणारा असतो.

पण जसा सूर्य मावळल्यावर उद्याचा नवा सूर्य उगवण्याची खात्री असते, तसेच आयुष्यातही एका गोष्टीचा किंवा काळाचा अंत म्हणजे दुसऱ्या एखाद्या सुंदर सुरुवातीची नांदी असू शकते.

नाही का? 

सोडून जाणे ही सुंदर अणि रम्य असते हे  ch सूर्यास्त शिकवतो.  निसर्ग किती शिकवतो आपल्याला.  

stuck?

We have so many people in our life

Few closed ones , few  near ones , few acquauntainces. 

We like few ..a lot. We want them in our lives by any cost. We want to be in touch with them , want to meet them or ralk to them. 

Constant presence.

Few will be with you occassionaly.

But they can be with you whenever they want. A call away, a text away.A coffee meet or lunch /dinner meet.

But there are few with whom communication is impossible.  There is no urge from their side to talk, to meet and from my side i always urge to meet them.

Why we seek such people, why we pursue them?

Is it love?  Is it need or Is it just obsession? 

In search of filling void of love , i think i am loosing true essense of love.

I am drifting away from that feeling and stuck in artificial , forceful state of mind which i am calling love. 

 

शांतता

एक प्रश्न तू विचारला...

"If you are not happy with me - whyvare we here?

अणि त्या  नंतर तू शांत आहेस..

Ah..yes..बिझी असशीलच. पण तरीही..

जे "प्रयत्न " तू करायचास..ते ही बंद केलेस. 

I am trying from my side to talk normaly but I am hurt too.

Why did you ask that question?

I was appreciating your efforts, i was talking to you normaly but still you were getting offended by small things.

अणि असा अचानक परत "out of touch".

I understand,  " out of touch " जाणे हा तुझा " निर्णय " आहे , " मजबुरी " अथवा " परिस्थिती " नाही. 

If you feel, you can keep in touch but if you decide - you tell me that you are busy and stops communicating with me.

मग मला ch प्रश्न पडतो...are you not happy? Why you go away always.?..why you are alwats ready to let me go? 

Controlling emotions

Controlling emotions....

I am full of emotions and most of the times its extreme. They are that way bcos I feel that way...extreme कनेक्शन...extreme attachment...extreme love...extreme urge to meet or communicate and extreme expectations...

But thats not what I get in return. 

Newton's third law of motion states that for every action, there is an equal and opposite reaction. 

But thats not what I get in return.

How do I control my emotions..

How do I stop the urge to meet ppl, to talk to ppl...

Controlling emotions is not what naturally comes to me..

But I do...sometimes...sometimes its bcos other person wont like it or other person is not available emotionally or sometimes its bcos they wont understand my emotions. 

That hurts....Controlling hurts..

But then comes tsunami of my emotions...

Sometimes its in front of that person or sometimes i weep in a dark night...

Control...how do I control is the most important question!!

पारिजात

पारिजातकाचा सडा

​रोज अंगणात पडतो हा,

पारिजातकाचा सडा अथांग...

उधळत जातो सुगंध उराशी,

देत नयनांना सुखाचा रंग.

​परी क्षणांचा हा खेळ सारा,

वेळेत जर ना टिपला ,

सुकून जातो तो कोमल जीव 

आणि हरवून जातो त्याचा प्रभाव.

​जे शल्य उरते गळणाऱ्या फुलाचे,

तेच का 'त्याच्या' मनातही असेल?

 एकांताच्या या काळोखात,

'त्याचे'ही हृदय असेच गलबलेल?

​उद्या पुन्हा नवीन पहाट होईल,

पारिजात पुनः सुगंध उधळेल...

तसाच, तेवढाच, तितक्याच प्रीतीने,

नवी आशा घेऊन पुन्हा फुलेल.

​पण आजचा हा क्षण आठवून,

'तो' लवकर पाऊल टाकेल का?

सुगंधाचा हा सुरेख सोहळा,

आज तरी 'तो' डोळे भरून अनुभवेल का?

*******

पारिजातकाच्या त्या सड्यात,

काही न बोललेलं दिसतंय

गळलेल्या प्रत्येक फुलामागे,

कुणीतरी हळूच रडतंय

उशीर झाला, हे खरं आहे,

पण मनाला कुठे विसर पडला?

तुझ्या अंगणातला सुगंध,

कधी माझ्या मनातूनच नाही गेला

उद्याची पहाट पुन्हा येईल,

फुले पुन्हा अंगणात पडतील

पण आजचे हे क्षण पुन्हा,

कुठल्या पहाटे परत मिळतील?

म्हणून आता

यावेसे वाटते, अगदी अलगद 

गळलेली फुले वेचायला नाही,

तर तुझ्या मनात राहिलेला सुगंध अनुभवायला.......

********

आपणही असेच जगावे पारिजातकाच्या फुला प्रमाणे,

रोज सुगंध आणि सौंदर्य निर्मळ मनाने उधळत जावे,

पायदळी तुडवले जाण्याची भीती नाही 

आणि गेलोच तर कुणावरही रोष नाही, देवघराची शोभा वाढविण्याचा अहंकारही नाही.

झाले गेले विसरून जाई भक्ती युक्त समर्पणच ठाई ठाई.

ना अपेक्षांचे ओझे, ना उपेक्षेची सल,

नवी पहाट, नवी आशा, सुगंधाचे सुरेख सोहळे अनुभवत ,आनंदात फक्त पुढे चल.

First Love

मै वापस आउंगा! 

What a movie it is! 

Is it about relationship?

Is it about family?

Is it avout partition?

Is it about dementia?

Is it about death?

Answer to all questions are yes but overall this movie is about LOVE ! 

FIRST LOVE! 

Actually I believe love is not first or second or third! 

Love is always first.  Whatever happens to you after first love is either compromice or search! 

जो पहिली बार होता है वही प्यार,  इष्क, मोहबत!!

This movie is about LOVE. 

Once you love someone truly, madly deeply - 

you cant forget that person. 

You cant unlove that person and 

you cant forget that person! 

Even though that person is not in your life but that person's presence in your heart ... you cant ignore! 

तुम मानो या ना मानो...he/she will stay ! Deep in your heart...

Thats true love! Thats first love! 

This movie talks about such love and its impact on life...so beautifully.

भावनांच्या भोवऱ्यात

नाराज आहे तुझ्यावर  मी,

संतापाची ही लाटही वाहते;

तरीही अबोल या क्षणांमधे,

तुझ्याच एका हाकेची आस का उरते?

कधी उफाळून येतो हा राग मनी,

कधी एकांताचे दुःख मला छळते;

प्रेमात इतकी का लाचार व्हावे?

माझ्या भावनांचे मोल तुला का न कळते?

कळत असूनही दूर राहणे तुझे,

अधुरे प्रयत्न मनाला रोज खुपतात;

तरीही का सुटत नाही हा गुंता?

विचार तुझे का मनातून जात नाहीत?

माझ्या या भावनांचा तूच अंत कर,

ह्या मनस्वी जाळ्यातून आता तरी मला मुक्त कर!

Tu, paus ani.mi

पाऊस, तू आणि मी

मला पाऊस आवडतो आणि तूही,

आपसूकच तुलना होते तुम्हा दोघांची...

पाऊस आला की तुझी आठवण येते, हे खरंय,

कदाचित आपली ती पहिली भेट, पावसातलीच होती ना?

तेच शहारे... तुला भेटताना आणि पावसात भिजताना,

तेच आल्हाददायक वातावरण,

ते सगळे रुसवे-फुगवे काढणे,

आणि त्या आश्वासनांच्या गप्पा...

भासतोस तू अगदी या पावसासारखा!

पण पाऊस नेहमी येतो... कधी उशिरा, कधी अगदीच अवकाळी,

कधी संथ सुखावणारी संततधार, तर कधी बेधुंद मुसळधार.

तो इतका बरसतो की समोरचं काही दिसेनासं होतं,

अगदी तशाच... जशा माझ्या अश्रुधारा बरसतात,

फक्त आणि फक्त तुझ्या आठवणीत...

आभाळा एव्हढ प्रेम केले आहे म्हंटल्यावर पावसा सारखी मी बरसणार् ch....

म्हणूनच, पाऊस असताना तू आठवतोस जरा जास्त...

इतर कोणत्याही ऋतूंपेक्षा!

Tere pass main

 हे गाणं ऐकताना मला एकच गोष्ट जाणवली, 

तू मला सोडून जाण्याचा विचार करत नाहीयेस, 

तर तुझ्या मनातली वेदना आणि माझी उणीव मला जाणवून देण्याचा प्रयत्न करते आहेस. 

हा actually तुझा निरोप नाही, 

खरे तर ही तुझी हाक आहे.

आणि त्या हाकेतील भावना, तुझी तगमग आणि तुझी अपेक्षा मला ऐकू येत नाही, असे नाही. 

"मी तुझ्यावर प्रेम करतो" एवढं म्हणे किंवा असणे पुरेसे  नाही याची जाणीव देखील आहे मला. 

तर न बोललेले शब्द आणि न व्यक्त केलेल्या भावना समजून घेण्याची ताकद आहे माझ्यात. 

आज या गाण्याने मला तुझा आवाज ऐकवला... आणि त्या आवाजात मला तुझं प्रेमही जाणवलं, आणि माझी उणीवही.

हे सगळं वाटलं 

अर्थातच  हे अधुरेच असणार

हे गाणे म्हणजे माझी हाक नाहीये...

मी हाक मारणे सोडून दिले आहे .. हे अजून तुला उमगले नाहीये का? 

आणि त्याचे शल्य तुझ्या मनात नाहीये का? 

की तुला मी हाक मारते आहे असे तुला वाटते आणि ह्यात ch तू खुश आहेस?  

माझे तुझ्याबद्दल चे विचार काय आहेत , अपेक्षा काय आहेत ह्याचा तुला काहीच फरक पडत नाही? की फरक पडत असूनही न पडल्यासारखा तू वागतोस?

की तू ह्या सगळ्याचा विचार ch करत नाहीस कारण तेव्हढा वेळ तुझ्याकडे नाही? 

माहीत नाही नेमके काय आहे.

तुला माझा आवाज कळला आणि माझे प्रेम जाणवले आणि तुझी उणीव. पण जसे तू म्हणालास...त्यापुढे काही नाही.

शामो की सवेरे 

निचे नजर मे शर्म छुपी हो 

सांसो मे नझ्म

कागज पे नझ्म 

भुली सी कोई कसम 

पानी  पास प्यासे 

दिल के दिलासे 

कानो मे बाली 

होथो मे लाली 

आँखो me ishare

नदिया के किनारे 

 

पहिलं प्रेम, चंद्र, सूर्य

 पहिलं प्रेम म्हणजे

पहाटेच्या धूसर दवात अलगद उमललेलं स्वप्न…

ज्याला स्पर्श नसतो,

पण जाणिवा मात्र आयुष्यभर हात धरून चालतात…

चंद्र आणि सूर्य जसे

एका आकाशात राहूनही

कधीच समोरासमोर येत नाहीत,

तसंच काही प्रेम असतं —

न भेटणारं…

पण न तुटणारं…

त्यांच्या वेळा कधी जुळत नाहीत,

एक उगवत असतो

तेव्हा दुसरा मावळत असतो…

तरीही दोघेही

एकमेकांच्या अस्तित्वावरच तर जगत असतात.

तुझं आणि माझंही

कदाचित तसंच काहीसं होतं…

तू माझ्या दिवसांचा सूर्य,

आणि मी तुझ्या रात्रींचा चंद्र…

एकमेकांच्या वाटेला न आलेलो,

पण एकमेकांशिवाय अपूर्ण…

लोक म्हणतात —

*न भेटणारं प्रेम अपूर्ण असतं*…

पण त्यांना कुठे कळतं,

काही प्रेमांना

पूर्ण होण्यासाठी

एकत्र येणं गरजेचं नसतंच…

कधी कधी

प्रेमाचा अंकुर

फुल होण्याआधीच

मनात कायमचा जपला जातो…

आणि मग

त्या न उमललेल्या फुलाचाच सुगंध

संपूर्ण आयुष्यभर सोबत राहतो…

वेळ, काळ, अंतर…

या सगळ्या मर्यादा

फक्त शरीरांना थांबवू शकतात,

मनांना नाही…

कारण खरं पहिलं प्रेम

कधी संपत नाही

ते फक्त

चंद्रासारखं शांत होत जातं…

आणि सूर्याप्रमाणे

दररोज नव्याने उगवत राहतं

किनारा

मी इथे किनाऱ्यावर आहे...

नाही उडी मारणार आता प्रेमाच्या त्या डोहात किंवा महासागरात...

का काय विचारतोस? 

नाही कळले तुला अजूनही?

मारली होती उडी आपण..दोघांनीही...आणि वाहत होतो त्या प्रेमाच्या प्रवाहात....

पण...तू गेलास हात सोडून..

मी गटांगळ्या खात राहिले....बेभान झाले...पण नंतर सावरले...आणि वाट पाहत राहिले..तू येशील..

आणि काय आश्चर्य..तू यायचास...सोबत असायची वेगवेगळी कारणे..मला सोडून गेल्याची... कसा तू किनाऱ्यावरून मला बघायचास आणि कसे मी ही प्रयत्न केले तर मला तू किनाऱ्यावर दिसशील..काही क्षण सोबत ..मला आस की ह्या वेळेस नाही हात सोडून जाणार...पण ..परत ते च. 

असे हे कितीतरी वेळ झाले...मागील दोन अडीच वर्षात!!

कालांतराने मला लक्षात आले..मी वेडी आहे...तुला जबरदस्ती करण्यात अर्थ नाही.

त्या प्रेमाच्या महासागरात माझ्या सोबत वाहत जाणे अथवा वाहवत जाणे  तुला शक्य नाही...तो तुझा पिंड ch नाही... तुझी क्षमता ch नाही..

हे कळायला फार वेळ लागला..

आणि त्यामुळे मी आता किनाऱ्यावर उभी आहे..कोरडी..

तू त्या किनाऱ्यावर...मी इकडे.

तू जेव्हा इकडे येशील तेव्हा मी असेन ch...

तू म्हणतोस त्या प्रमाणे ...तुला मी तिथून ही दिसत ch असेल ... तुला हवी तेव्हा मी असेन..

पण मी आता महासागरात उडी नाही मारणार..किनाऱ्यावर उभी असेन..कोरडी !!

विरोधाभास

ग्रीष्म ऋतूत पाऊस पडेल 

भर उन्हात इंद्रधनुष्य  दिसेल 

वळवाचा पाऊस हिवाळ्यात पडेल,

समुद्राच्या लाटेवरही आग पेटेल.

उष्ण सूर्याखाली होईल चांदणे,

फुलं काट्यांवर पुन्हा उमलतील

भर उन्हात चांदणं दिसेल 

कधी शितल आगीसारखा भास होईल...

डोळ्यांत हसऱ्या अश्रूंना वाट करून देता येईल,

जिवंत मरणासारख्या क्षणांना पुन्हा एकदा जगता येईल 

हा विरोधाभास निसर्ग मान्य करेल.

पण तू मला भेटणे...हे अशक्यप्राय का आहे??

अपेक्षा

मला बघण्यासाठी तू धडपडत असशील 

माझी 1 झलक बघायला कुठूनही येशील 

माझ्याशी बोलायला जिवाचे रान करशील 

अणि मला भेटायला नेहमीच आतुर असशील...

पण ती अपेक्षा अपुर्णच निघाली ...

मी वेडी..अगदीच भोळी...

स्वप्नातही वास्तव शोधत राहिले 

अणि मन माझे नेहमीच तुटत गेले..

का अडकतो माणूस एखाद्या व्यक्तीमध्ये 

जेव्हा माहिती असते की ..साथ शक्य नाही !!

berukhi

ना बात करने की आस 

ना मिलने की है इच्छा 

ना ही है देखने कि चाहत

ये  कैसा तुम्हारा इष्क है 

ना mehsoos होता है ,ना ही तुम जताते हो 

मेरी नाराजगी से ना तुम्हे कोई fark पडता है 

ना मुझे मनाने का कभी इरादा होता है 

 ये कैसा तुम्हारा इष्क है 

चल रही है  तुम्हारी 

जिंदगी मेरे बिना 

क्यु main ही परेशान हू

तुम्हारी berukhi से

खामोशी

Sochati हू तुम puchoge

मेरी नाराजगी की wajah

Aur main..

Dantungi, chillaungi , ghussa karungi 

पर फिर लगा..ये तो कर चुकी हू पहिले भी..

कुछ हुआ? 

फिर लगा..ताना marungi..

पर उससे क्या ही होगा..

नजर अंदाज karaneka tarika badalega?

फिर laga..batadu..

कितनी rate gujari...aansu bahake...

कितनी tanha shame thi.

Jahan आसू tham gaye..

अरे..ये भी तो bataya tha..

Aur शांत the फिर भी तुम..

Na आसू poche,na कुछ सुना 

Gidadana,  rona, ghussa ho jana

Tane marana, chaillana.. 

Sab to ho chuka tha.

Ab बाकी tha खामोश हो jana..

To Love

Sometimes I feel 

I am just wandering In a desert 

In search of something which I need the most

There is always a hope

Always a sight of mirage water

But it vanishes as I reach closer

'To love' is so simple

No money , No physical excurssion 

But the pure intention and desire

Desire To speak, 

Desire To express 

Desire To love

Desire To forget

Desire To forgive

If its missing..

Is it really a love?

That haunts me every time...

Is  "To Love "   so difficult?

कथ्थक

तुझ्या तालावर झुलावे माझे मन,

लयीसोबत धडधडावे माझे हृदय,

 नाचताना तू..

त्या क्षणात विरघळावे माझे मीपण 

पावलांतून साकारावी हळवी स्वप्ने,

नजरेच्या एका कटाक्षातच

हरवून बसावे हृदय माझे … नकळतच.....

प्रेमाने प्रेम सांगशील जेव्हा,

नृत्यातून उमलावी भावना,

कळावे तेव्हा ...

प्रेम हे शब्दात नसते केवळ,

ते असते तुझ्या कथ्थकात देखील... 

...

बस्स तू है

बस फिर भी

प्यार आता है तुमपे,

तुम्हारी हर ख़ामोशी पर,

हर अनकही बात पर।

कमियाँ हैं, नाराज़गियाँ हैं,

शिकवे–गिले भी हज़ार हैं,

पर इन सबके बावजूद

तुम ही मेरे दिल का इकरार हैं।

बस फिर भी

प्यार आता है तुमपे,

तुम्हारी हर ख़ामोशी पर,

हर अनकही बात पर।

असे वाटते की

लिहित जावे…

शब्द शब्दांत गुंफत जावे,

मनातले सगळे कागदावर उतरवावे

तुझ्या आठवणींना ओळी द्याव्या,

अन् प्रत्येक श्वासाला नवा अर्थ द्यावा..

असे वाटते ki..

तुला ऐकत रहावे 

तू बोललेला शब्द 

जणू कविता व्हावी 

अणि मी वहि बनून जावे

भेट

निमित्त तुझ्या भेटीचं मिळालं,

आणि मनामध्ये आठवणींनी पुन्हा पालवी फुटली…

तुला पाहीन या कल्पनेनं

श्वासातही हळूच गोडवा भरला.

तुला बोलेन, न बोलेले शब्द

आज ओठांवर येऊन थबकतात,

डोळ्यांसमोरून जातात

त्या क्षणांच्या मूक कथा.

किती तरी गोष्टी, किती तरी वाटा

एकामागून एक उजळून निघतात,

आठवणींच्या सावलीत

मन अलगद हरवून जातं.

तुला भेटण्याची तडफ

क्षणोक्षणी वाढत जाते,

जणू प्रत्येक धडधड म्हणते—

मी तुला भेटण्यासाठीच मरतो आहे…

ती

ती…

माझं मन नकळत चोरणारी,

डोळ्यांत पाहताच विचार विसरायला लावणारी…

ती हसली की काळ थांबतो,

आणि न बोलताही

माझ्यावर प्रेमाची हुकूमत गाजवते…

माझ्या शब्दांवर नाही,

तर माझ्या शांततेवर

हक्क सांगणारी ती…

ती माझी कमजोरीही आहे

आणि माझी ताकदही,

माझ्या आयुष्यावर

माझ्याही नकळत 

हळूच राज्य करणारी .. ती…

ती...

माझ्या श्वासांत 

नकळत मिसळलेली,

डोळे मिटले तरी 

समोर उभी राहणारी…

तिच्या एका नजरेत,

तिच्या हसण्यात

अख्खं जग सामावलेलं …

तिची माझ्यावर प्रेमाची हुकूमत

आदेशांनी नाही,

 स्पर्शांनी,

मौनाने,

आणि काळजावर उमटणाऱ्या

अदृश्य सहीने …

मी हरवतो तिच्यात

इतका की उरत काहीच नाही—

तीच श्वास,

तीच धडधड,

आणि तीच…

वचन

मी जे काही बोललो,

ते क्षणिक भावना नव्हत्या,

तर बराच काळ मनात साठून राहिलेलं सत्य होतं.

प्रत्येक शब्दामागे मनाचा ठोका होता,

प्रत्येक वाक्यामागे प्रामाणिक भावना.

माझ्या मनात कधीच खोट नव्हती,

ना स्वतःचा फायदा पाहण्याचा स्वार्थ.

कारण माझ्यासाठी प्रेम म्हणजे अपेक्षा ठेवणं नाही,

तर निस्वार्थपणे देणं—

मौनातून, संयमातून, आणि समजुतीतून.

प्रेम हे हक्क मागण्यासाठी नसतं,

ते समोरच्याला मोकळं ठेवण्यासाठी असतं,

त्याच्या आनंदात आनंद शोधण्यासाठी असतं—

यावर माझा खरंच अतूट विश्वास आहे.

म्हणूनच मी नेहमी देणंच महत्त्वाचं मानलं.

मला एवढंच ठाऊक आहे

की माझं तुझ्यावर प्रेम आहे—

हे ठाम आहे.

कदाचित मला ते नीट व्यक्त करता येत नसेल,

शब्द कधी अपुरे पडतात,

तर कधी भावना शब्दांपेक्षा मोठ्या ठरतात.

कसं बोलावं, कधी बोलावं,

किती बोलावं—

हे सगळं मला नेहमीच जमत नाही.

पण याचा अर्थ असा अजिबात नाही

की मी तुला दुखावू इच्छितो

किंवा तुझ्या भावना गृहीत धरतो.

जर कधी माझ्या शब्दांनी तुला वेदना दिल्या असतील,

तर ते अज्ञानातून झालं असेल,

उपेक्षेतून नव्हे.

कारण तुझं दुःख

माझ्यासाठी कधीच क्षुल्लक नव्हतं.

आजही, या क्षणीसुद्धा,

तू तितकीच सुंदर दिसतेस—

फक्त दिसण्यात नाही,

तर तुझ्या अस्तित्वात,

तुझ्या स्वभावात,

तुझ्या शांततेत.

अशी सुंदर की

कोणीही सहज तुझ्या प्रेमात पडावं…

आणि आज, पुन्हा एकदा,

मीही—

त्याच आदराने, त्याच आपुलकीने.

मी वचन देऊ शकत नाही

की माझे शब्द नेहमी अचूक असतील,

पण माझे प्रयत्न नेहमी प्रामाणिक असतील.

मी समजून घेण्याचा प्रयत्न करेन,

थांबण्याचा, ऐकण्याचा प्रयत्न करेन. 

कारण माझ्यासाठी प्रेम

जिंकण्याचं नाही,

टिकवण्याचं आहे—

दुखावून नाही,

सांभाळून.

आणि म्हणूनच,

मी प्रामाणिक प्रयत्न करेन…

आज, उद्या, आणि पुढेही.