किती वेळ वाट बघायची मी…
ह्या ऋतूत पाऊस थांबण्याचे नाव घेत नाहिये कदाचित आपण भेटू ही आशा त्यालाही असेल का पावसाचे थेंब खिडकीवर ओथंबलेले पण तुझी पाऊलखूण दूरवर सुद्धा नाही…
मनातही ओल वाढलीये,
बाहेरसारखीच…
फरक एवढाच—
तिथे पाऊस आनंद देतोय
इथे तो प्रश्न विचारतोय.
रात्र सरायला तयार नाही,
कारण संवाद अडकलेत
आपल्या दोघांच्या मध्ये...ते पूर्ण करायला तरी ये .
स्वप्नंही आता बुचकळ्यात पडलेत. खरंच का तू फक्त तिथेच असतोस?
माझच हसू माझ्याशी बोलतं—
“अर्धवट का जगतेस?
पूर्ण का नाही हसत?”
आणि मी पुन्हा त्याच प्रश्नासमोर—
किती वेळ वाट बघायची मी?
- ऋतुजा
…
किती वेळ वाट बघायची मी,
तुझी भेट होईल म्हणून,
ढगांनीही थांबून धरलेत अश्रू,
पावसाचा नाद थांबतच नाही.
बाहेर टपटप थेंब पडतात,
आणि आत मनातही गारवा दाटतो,
पण तुझ्या एका शब्दाशिवाय
हा गारवा कधी कधी काटा होतो.
रात्रही लांबत चाललीय,
जणू चंद्रालाही माहितीये—
आपले संवाद अर्धवट राहिलेत,
आणि माझ्या डोळ्यांत प्रश्न झोपलेत.
स्वप्नंही घाबरून विचारतात,
“आपण खरंच फक्त स्वप्नापुरतेच का?”
आणि हसू, जे मनाला उचलून नेतं,
तेही आता दाराशी थांबतं.
ते विचारतं—
“इतकं मोजून मापून का हसावं?
हृदय अर्धवट का थांबावं?”
सांग ना...
किती वेळ वाट बघायची मी,
तुझ्या पावलांच्या त्या एका आवाजासाठी...
