काय त्या पावसाचं नशीब गं,
दरवेळी तुझ्यासोबतच का बरसावं त्याला हवं?
साडीत तू, हलक्याशा पावलांनी
जणू नभातून उतरलेली अप्सरा ...
हवेच्या सुसाट झुळुकांनी घेतला तुझा गंध,
आणि वातावरणात झरला एक अनाम रास…
पण गं, खरं सांगू?
त्या क्षणात साऱ्या नजरा थांबल्या,
फक्त माझीच नव्हे… सृष्टीचीसुद्धा!
तुझ्या नजरेत काहीतरी वेगळंच होतं,
जणू शब्दांशिवाय पोचणारा एखादा गूढ मंत्र…
ते पाहून पावसाचंच भान हरपलं,
आणि माझं मन?
ते तर तुझ्या एका हसण्यातच हरवून गेलं!
No comments:
Post a Comment