मी जे काही बोललो,
ते क्षणिक भावना नव्हत्या,
तर बराच काळ मनात साठून राहिलेलं सत्य होतं.
प्रत्येक शब्दामागे मनाचा ठोका होता,
प्रत्येक वाक्यामागे प्रामाणिक भावना.
माझ्या मनात कधीच खोट नव्हती,
ना स्वतःचा फायदा पाहण्याचा स्वार्थ.
कारण माझ्यासाठी प्रेम म्हणजे अपेक्षा ठेवणं नाही,
तर निस्वार्थपणे देणं—
मौनातून, संयमातून, आणि समजुतीतून.
प्रेम हे हक्क मागण्यासाठी नसतं,
ते समोरच्याला मोकळं ठेवण्यासाठी असतं,
त्याच्या आनंदात आनंद शोधण्यासाठी असतं—
यावर माझा खरंच अतूट विश्वास आहे.
म्हणूनच मी नेहमी देणंच महत्त्वाचं मानलं.
मला एवढंच ठाऊक आहे
की माझं तुझ्यावर प्रेम आहे—
हे ठाम आहे.
कदाचित मला ते नीट व्यक्त करता येत नसेल,
शब्द कधी अपुरे पडतात,
तर कधी भावना शब्दांपेक्षा मोठ्या ठरतात.
कसं बोलावं, कधी बोलावं,
किती बोलावं—
हे सगळं मला नेहमीच जमत नाही.
पण याचा अर्थ असा अजिबात नाही
की मी तुला दुखावू इच्छितो
किंवा तुझ्या भावना गृहीत धरतो.
जर कधी माझ्या शब्दांनी तुला वेदना दिल्या असतील,
तर ते अज्ञानातून झालं असेल,
उपेक्षेतून नव्हे.
कारण तुझं दुःख
माझ्यासाठी कधीच क्षुल्लक नव्हतं.
आजही, या क्षणीसुद्धा,
तू तितकीच सुंदर दिसतेस—
फक्त दिसण्यात नाही,
तर तुझ्या अस्तित्वात,
तुझ्या स्वभावात,
तुझ्या शांततेत.
अशी सुंदर की
कोणीही सहज तुझ्या प्रेमात पडावं…
आणि आज, पुन्हा एकदा,
मीही—
त्याच आदराने, त्याच आपुलकीने.
मी वचन देऊ शकत नाही
की माझे शब्द नेहमी अचूक असतील,
पण माझे प्रयत्न नेहमी प्रामाणिक असतील.
मी समजून घेण्याचा प्रयत्न करेन,
थांबण्याचा, ऐकण्याचा प्रयत्न करेन.
कारण माझ्यासाठी प्रेम
जिंकण्याचं नाही,
टिकवण्याचं आहे—
दुखावून नाही,
सांभाळून.
आणि म्हणूनच,
मी प्रामाणिक प्रयत्न करेन…
आज, उद्या, आणि पुढेही.
