तुझ्या डोळ्यांत जणू काळी मखमली,
जशी सकाळची पहिली कॉफी थोडीशी उष्ण, थोडीशी थंड !
तुझ्या हसण्यातला तो गोड स्वाद,
जणू साखरेच्या कणांत लपलेला प्रेमाचा परसदार !
तुझ्याशी बोलताना हळूहळू मिसळत जातं,
जसं दूध आणि कॉफीचं अद्वैत एकत्र !
तुझा स्पर्श, तुझं जवळ असणं,
जसं उबदार कपातलं प्रत्येक घोट घेणं !!
पावसाच्या थेंबांत तू,
आणि हातात कॉफी,
त्या वाफाळत्या क्षणांत
फुलतं आपलं काहीतरी नवं !!!
तुझ्याशिवाय कॉफी नुसती कडवट,
तसंच माझं आयुष्य अधुरं, शांत नी रुक्ष !!!!
कॉफीचा कपहोतो तुझ्या प्रेमाने गोड,
तू जवळ असताना वाढते एक अनामिक ओढ !
प्रत्येक सकाळी तुला आठवत
घेतो प्रेमाच्या सुगंधात भिजलेली कॉफी !!!!!
प्रेम म्हणजे केवळ शब्द नव्हे,
असतो हृदयातून वाहणारा
शांतसागराचं प्रवाह!
नजरेतून उमटलेली एक
हास्य लहर,
शब्द नसेल तरी मन ओलावून जातं
त्यात क्षणभर !
प्रेमाचं नातं म्हणजे
एक झाड विश्वासाचं,
जे, काळजीने, समजुतीने,
#गोड संवादात
वाढतं हळूहळू
कधी फुलतं, कधी सुकतं,
पण पुन्हा बहरतं,
कारण त्याचं मूळ हवेत नसतं
असतं खोल आपुलकीत रुजलेले !!
एकमेकांच्या चुका समजून घेणं,
भांडणानंतरही हातात हात घेऊन चालत राहणं,
प्रेम म्हणजे परिपूर्णतेचा शोध नाही,
अपूर्णतेत सौंदर्य शोधणं, आणि त्या अपूर्णतेवर प्रेम करणं!!
कधी-कधी एक साधी कुजबुज पुरेशी असते,
"तू आहेस" हे ऐकायला, आणि मनभरून हसण्यासाठी !
प्रेम म्हणजे अवाजवी असं काहीच नसतं,
ते असतं ते फक्त खरेपणाचं साथ देणं !
#मनांवर प्रेमाचं अबोल गाणं सतत वाजतं — मंद, पण गहिरे!
सोचती हूँ... तुम्हें, मुझे, और अपने इस रिश्ते के बारे में,
एक उलझी डोरी, कभी नरम, कभी तीखे धागे वाली।
बहुत सताती हूँ तुम्हें, जानती हूँ मैं यह बात,
कई प्रकार से, अनजाने में या शायद हालात।
कभी अनगिनत सवालों की बौछार करती हूँ,
कभी छोटी सी बात पर भी गुस्सा करती हूँ।
कई बार तुम शांत रहते हो, देखकर मेरी यह रीत,
मन में सोचते हो शायद, "यह कैसी है प्रीत?"
सोचती हूँ अक्सर, क्यों मैं तुम्हें छोड़ नहीं पाती,
क्या है यह बंधन गहरा, जो जाने नहीं देता साथी?
याद आती हैं वो रातें, जब तकिया गीला किया था,
कुछ आँसू ऐसे ही सूख गए, इंतज़ार करते-करते।
कुछ आँसू पी लिए मैंने, इस रिश्ते के प्यार के लिए,
एक उम्मीद की लौ जलाई, अपने दिल के द्वार के लिए।
तुझे प्रेम ठाऊक आहे, खूप वर्षांपासून
हृदयात जपले ते हळुवार कशातून
माझे काय? हा प्रश्न खोल रुजलेला
एकांताच्या गर्तेत, स्वतःलाच विचारलेला
आयुष्यात माझ्या एक पोकळी निर्माण झाली
प्रेमाच्या आधारासाठी नजर आसुसली
शोधते मी ती जागा, जिथे ऊब मिळेल
विरलेल्या स्वप्नांना पुन्हा रंगत येईल
तुझ्या प्रेमाचा आधार, जरी दूर असला
तरी मनात माझ्या एक हळवा कोपरा त्याला
माझे काय? या प्रश्नाचे उत्तर कधी मिळेल?
पोकळी ही भरून, मन शांत कधी होईल?
