जुस्तजु

जुस्तजू ही नहीं बढने दी तुम्हारी 

जिंदगी जैसे आसान हो गयी..

सारे गम, सारे शिकवा मिट गये 

बास्स.. 

तुम्हारे मिलने की जुस्तजू ही मिटा दी...

हिशोब

काय चुकलं माहीत नाही,

हिशोब कसलाच जुळत नाही,

स्वप्ने मोजत राहिलो मी

किती पूर्ण किती अपूर्ण, कळत नाही ...

मोठ्या कष्टाने बांधल्या चार भिंती,

कमाल मर्यादेत सुशोभित केलं सर काही

अजूनही आश्रीतच वाटतो,

घर असेल कसं? कळत नाही ..

अहंकाराची सावली पसरली,

संवादाचा दुवा गमावला,

द्वेषाने दोषाचीच उठाठेव सारी

सुख शोधाया कोण ? कळत नाही ..  

स्वप्नांची दुनिया आज पुन्हा फुलली,

हरवलेल्या गोड आठवणी,

आठवताना उदास हृदयी

कधी तो सूर्योदय? कळत नाही ...

प्रश्न उत्तर

पापण्या मिटतो न मिटतो 

आभास तुझाच .. 

प्रत्येक श्वासागणिक  

आस तुझीच 

 गंध तुझाच 

वाट बघत असताना 

का मन असत तिथेच 

स्तब्ध 

भावना का असतात  

गोठलेल्या ?

डोळे का बरे असतात 

नि:शब्द ?

 सांजवेळ का अजुनही  

धूसरच ?

पाऊस पडला जरी 

का अजूनही कोरडाच ?

हलकासा तुझा तो स्पर्श 

अजूनही ओलसर 

जणू काही 

पुस्तकात ठेवलेले पान 

अजूनही ताजेच 

थंडगार हृदय माझे 

का श्वास मात्र उष्ण?

 

प्रत्येक प्रश्नच उत्तर असूनही 

प्रत्येक उत्तरमागे 

प्रश्न का ?

नुक्स

 आखिर हम ही मुजरिम ठहरे

 जानें किन किन जूर्मोके

 उम्र गुज़रेगी इम्तिहान में क्या 

दाग़ ही देंगे मुझ को दान में क्या 

मेरी हर बात बे-असर ही रही 

नुक़्स है कुछ मेरे बयान में क्या

पाऊस , मी , चिखल

तू बरसलास की किती मोहक वाटायचं..

बहरून जायचं सारं वातावरण आणि आसमंत..

तू बरसायचास जेव्हा तू दुःखी असायचा..

कधी प्रेम, कधी दिलासा किंवा माझा सहवास मिळाला की तू शांत व्हायचास..

पण आजकाल तू रोज बरसतोय..

तिन्ही त्रिकाळ..

चिखल केलाय सगळ्या भावनांचा..

त्यात अडकायच नाही जणू मला.

आणि म्हणून मी दूर पळतेय...

कधी आडोसा घेते तर कधी आत कोंडून घेते स्वतःला..

दुरून बघत राहते तुझ बरसण..

हा च विचार करून की हा ही ऋतू सरेल..

माझा दुरावा सहन करत तू काही महिने बरसत राहतोस...माझी वाट तरीही बघत राहतोस...

आणि मग निघून जातोस दूर..एक दिवस..अचानक!

तेव्हा होते मला तुझी जाणीव..तुझ्या नसण्याची...

तुझ्या ओलाव्याची..

तुझ्या आसमंत बहरून टाकण्याची..

तुझ्या गारव्याची..

तुझी ओढ...तुझा सहवास..तुझ बरसण..सगळं च आठवत राहत आणि मग...

 मी बरसत राहते तुझ्या आठवणीत...

कोरडी..एकटी..तुझीच वाट बघत...

रात

वाह..

आज तो कयामत हो गयी

जो कभी सोचा नही वो भी बात हो गयी..

जिसका डर था वो आज हो गया..

पहले रात आ कर गुज़र जाती थी.

लेकीन उनका एक आखरी पैगाम तो होता था...

रात हो गयी हैं , आऊंगा सपनोमे केह के वो विदा लेते थे..

आज पैगाम नही आया.. ऑर रात रुकी हैं... इंतेजार मे..कही सुबह ना हो जाये..

यही सोचते हुये की...

ये तन्हा रात ये गहरी फ़ज़ाएँ 

उसे ढूँडें कि उस को भूल जाएँ

हर तरफ़ थी ख़ामोशी और ऐसी ख़ामोशी 

ना पैगाम था..ना उनकी कोई आहट 

बस आसू  बिखरे हूये थे तकीये पे..

sikh

तुम जिंदगी मे आये aur ऐसे छा गये की हम सारी दुनिया भुल के आप मे उलझ बैठे.

क्या पता था..इतना प्यार करने वाला कोई होगा aur हमे इतना खुशी देगा..

बस... आपकी बाते सूनते गये aur खुश होते गये...

पता ही नही चला आपके प्यार भरे बातो की, आपकी, आपके इझहार की आदत कब लग् गयी..

कोई भी आदत लग जाना aur फिर उसे छूडाना मुश्किल ही होता है...

बस वही हो रहा है हमारा..

आपकी आदत सी लग गयी है aur वो छूडाना मुश्किल हो रहा हैं

गलती आपकी नही है...

हमें वो चीजे जो जिंदगी पहले कभी  नही मिली थी, वो आपने दी...

लेकीन वो हमेशा तो नही मिल सकती...

हमें सिखना हैं..कैसे आपके बिन जिना...

हमें सिखना हैं...तुम्हारा इंतेजार न करना..

हमें सिखना है.. आपके बिना आपके साथ रहना....

हमें सिखना हैं आपकी आदत न लगना..

हमें सिखना हैं..